از تنهائی مگریز

حالا چرا اینقدر سخت می گیری؟ فکرشو نکن. بالاخره که چی؟! ...
همیشه همینو می شنوم. 27 ساله که با این جمله ها زندگی کردم. خیلی حرف واسه نوشتن داشتم، نمی دونم چرا همین که نشستم پشت صفحه کلید، همش پرید. اول خواستم یه جورایی به صورت طنز بنویسم. ولی اصلا خنده ام نمیاد! خیلی وقته که دیگه نمی تونم راحت بخندم. شاید فکر کنی دارم غلو می کنم، ولی همینه که هست. اینم بذار به حساب کله شقیم. زندگی سیاه تر از اونیه که سراغ داشتم. الان ساعت 6 صبحه. 1 ساعت پیش با صدای گریه خودم از خواب بیدار شدم. چند وقتیه که خواب هم بهم حروم شده. بعضی وقتا به خودم می گم یعنی واقعا کم آوردم؟ حس آدمی رو دارم که به ته خط رسیده. انگار بعدش هیچی نیست. کاش می تونستم همه چیز رو بنویسم. اینکه چرا اینطوری شد؟ من چمه و ....

رفیق من سنگ صبور غمهام
به دیدنم بیا که خیلی تنهام

مجنونم و دلزده از لیلیا
خیلی دلم گرفته از خیلیا

نمونده از جوونیام نشونی
پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور

اگر بیای همونجوری که بودی
کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده
هر کی شنیده از خودش بیخوده

اما خودم پر شدم از گلایه
هیچی ازم نمونده جز یه سایه

سایه ای که خالی از عشق و امید
همیشه محتاجه به نور خورشید