از تنهائی مگریز

واقعا عجیبه! اصلا باور کردنی نیست که دنیا اینقدر کوچیک باشه همونطوری که خودشم نوشته بود. یه ظریفی پیدا شد و پست قبلیم رو لینک کرد تو بالاترین. که از همینجا هرکی که هست و هر کجا ازش ممنونم. چون وبلاگ من اصولا خیلی شخصیه و معدودی از دوستام بهش سر می زنن. ولی یه روزه بیشتر از ۳۰۰ تا بازدید کننده پیدا کرد! ما وبلاگی ها هم که عشقمون همین تعداد بازدید روزانه است
بهر حال قسمت جالب قضیه همون نظر خصوصیه که نوشته شده. رفتم ببینم که کی نظر خصوصی داده و چرا. که واقعا یکه خوردم. خود همون خانومی بود که بحثشو نوشته بودم. اول فکر کردم سر کاریه. ولی بعد که چند تا آدرس داد فهمیدم خود خودشه! عجب دوره زمونه ایه. این همه آدم تو اینترنت هست. درست همون خانوم باید بیاد و لینک منو بخونه. خوشحالم که میشه اینقدر راحت همو پیدا کرد!
یک توضیح هم این که دوستی که لینک رو تو بالاترین گذاشت تیتری رو براش انتخاب کرد که منظور نظر من نبود. من قصدم از نوشتن مطلب درد دلی درباره فرهنگ جنگلی ما ایرانی ها بود نه موضوع گیر دادن یا ندادن.
در هر صورت با تشکر از دوستی که ما رو معرفی کرد و خانومی که درباره اش نوشتم و همه کسایی که سر زدن و ما رو هم دیدن